Rust

4 februari 2018

Jaar B, 5e zondag door het jaar, 4 februari 2018
Job 7,1-4.6-7 en Marcus 1,29-39

Afgelopen donderdag zocht ik even de rust op in het groot atelier van museum De Wieger. Daar vertelde en speelde de bekende schrijver Jacques Vriens, begeleid door Jan Gouw op piano, enkele sprookjes van Godfried Bomans. o.a. dat van “de rijke bramenplukker”. Een prachtig verhaal over een man die afgezonderd in harmonie met zijn omgeving leeft. Hij geniet van de parels en diamanten om zich heen, het kasteel waarin hij woont, de unieke spiegel waarin hij kan kijken. Op een dag komt er een ontdekkingsreiziger langs. De bramenplukker vertelt hem van zijn diamanten en parels, zijn kasteel en spiegel en dat hij ze graag met hem wil delen, maar dat hij dan de volgende dag ’s morgens vroeg moet terugkomen. De ontdekkingsreiziger kan niet voor zich houden wat hij heeft gehoord en steeds meer mensen raken enthousiast over de rijkdom die de bramenplukker wil delen. De volgende dag staat er een razend nieuwsgierig gezelschap voor de deur dat wel eens wil zien wat de bramenplukker te bieden heeft. Die vergezelt hen de natuur in waar hij wijst op de dauwdruppels die als parels kleuren en fonkelen als diamanten. Hij neemt hen mee naar het bos waar de bomen met hun takken als gewelfribben een prachtig kasteel vormen en de blauwe lucht steeds weer een andere plafondschildering toont. Hij gaat hen voor naar het ven dat als een prachtige spiegel de lucht weerkaatst en de gezichten van de mensen die erin kijken. Maar dat zijn geen vrolijke gezichten meer. De rijkdom die ze verwachtten is heel anders dan die de bramenplukker hen laat zien. Ze voelen zich voor de gek gehouden, teleurgesteld en kwaad.

En de bramenplukker… die kan nooit meer zoals voorheen naar zijn rijkdom kijken. Hij voelt zich als Job in de eerste lezing, onbegrepen, uitgespuwd en afgedankt. De rust van zijn afgezonderde leven is voorgoed verdwenen.

Wat is belangrijk in je leven? Wat maakt je rijk? “Geld maakt niet gelukkig”, zeggen we, maar draait onze hele economie op het maken van winst, op het hebben van meer en meer. Dat dit vaak ten koste gaat van anderen, willen we niet weten, totdat we er zelf mee geconfronteerd worden.

Net als bij de bramenplukker komen ook rond Jezus veel mensen samen. Ze willen Jezus horen en liefst nog aanraken. Ze willen resultaat zien, wonderen beleven, sensatie. Ik kan me voorstellen dat hij zich daar niet altijd gemakkelijk bij voelt. Er zijn mensen of situaties die je energie en kracht geven, er zijn ook mensen en situaties die je helemaal leegzuigen, alleen maar energie kosten. Om de bron van leven niet te laten uitdrogen, de accu op te laden, is het nodig om soms een pas op de plaats te maken.

Dat doet Jezus dan ook. Hij trekt zich terug op een eenzame plaats, tussen de dauwdruppels van de ochtend, het bomenkasteel, onder de steeds veranderende lucht, aan het spiegelend water; om na te denken wat nu echt belangrijk is in het leven, om stil te zijn, niets te doen, zich open te stellen voor het ritme van zijn adem, om te bidden…

 

PJ