Vrede zij u !

15 april 2018

Jaar B, 3e zondag van Pasen, 15 april 2018
1Johannes 2, 1-5a en Lucas 24, 35-48

“Vrede zij u”, het klinkt als een refrein, een mantra door veel Paasverhalen heen. Waar Jezus verschijnt, begint vrede. De Emmaüsgangers hebben dat ervaren toen hun hart brandde en zij Jezus herkenden aan het breken van het brood. Jezus’ leerlingen, in verwarring bijeen, hoorden het toen Jezus opeens in hun midden stond. Ook een week later, toen Thomas erbij was, opende Jezus met: “Vrede zij u”. En vandaag horen we het in het evangelie weer: “Vrede zij u.”

Toch moet er nog veel vrede gewenst worden, om het echt vrede te laten zijn in de wereld, in het hart van zovelen. Het Eindhovens Dagblad toonde vrijdag de zes winnende foto’s van de World Press Photo. “Hard, rauw, soms teder en troostend”, zo worden de 160 foto’s in de expositie genoemd. Ze geven een indringend beeld van de toestand in de wereld.

Een beeld dat mij schokt en verdrietig maakt. De winnende foto is genomen bij een demonstratie tegen president Maduro in Venezuela. Een man rent weg als zijn kleren vlamvatten in het geweld rondom. Maar het vuur laat hem niet los. Op een andere foto zie ik een gestorven kind op de arm van waarschijnlijk een IS-strijder in Mosul. Als strijd en oorlog al zin hebben, dan gaat die zin toch over bij de aanblik van zo’n kleine, zo’n grote kwetsbaarheid. Andere foto’s geven een beeld van verdronken Rohingya-vluchtelingen op de kust van Bangladesh of rijen mensen snakkend naar hulp. Twee foto’s stralen nog iets positiefs uit: iemand ontfermt zich over een gewonde van een van de aanslagen in Londen; en een portret van het 14-jarige meisje Aisha dat ontvoerd was door Boko Haram maar weer vrij is. Maar ook in die twee foto’s voel je de brand van verderf en oorlog die de wereld verwoest. Dit zijn foto’s uit 2017. Die van dit jaar zullen ze wel vergelijkbaar zijn.

“Vrede zij u…” Waar is de vrede te vinden als je merkt hoe de spanning tussen oost en west stijgt, als landen of machtshebbers elkaar uitdagen en dreigen? Je kunt de TV uitzetten, maar daar schiet je niet veel mee op. Ik denk aan de Emmaüsgangers die Jezus herkenden in het breken van het brood. Brood breken: Jezus doet dit niet zomaar…

Tijdens de vormselviering in Liessel lazen we het verhaal van de wonderbare broodvermenigvuldiging. Vijfduizend mensen kregen te eten van vijf broden en twee vissen. En de hulpbisschop, mgr. R Mutsaerts, hield de vormelingen voor: “Jij maakt het verschil.”

Dat sluit mooi aan bij de brief van paus Franciscus aan alle gelovigen, die deze week verscheen: de apostolische exhortatie “Gaudete et exsultate”. De eerste woorden geven meestal de toon aan: “Gaudete et exultate” betekent: “Verheugt u en juicht”. Hij spoort daarin iedereen aan om een heilige te worden. Het gaat daarbij niet om een vrome wereldvreemdheid. Heilig zijn volgens de paus niet alleen diegenen die de Kerk zalig of heilig heeft verklaard, maar ook bijvoorbeeld “ouders die met grote liefde hun kinderen opvoeden, mannen en vrouwen die hard werken om hun familie te onderhouden, de zieken, oudere religieuzen die hun glimlach hebben behouden” De paus noemt als enkele mentale kenmerken van een heilige: vrijmoedigheid, lef, oog voor detail en gevoel voor humor. Hij geeft praktische tips om een heilig leven te leiden. Je kunt groeien in heiligheid door kleine gebaren. Door geduld te hebben, aandacht, door vriendelijkheid en door af te zien van geroddel. Niet alleen door grote keuzes en bekering kan heiligheid vorm krijgen in je leven, maar ook door meer volmaakt te doen wat je al deed. Door het verschil te maken.

Ik vind dit een prachtig antwoord op de somberheid die de wereld overschaduwt, de zorgen die ons kwellen, de rauwe beelden die op je netvlies blijven hangen.

“Vrede zij u”, zegt Jezus tegen zijn leerlingen en ook tegen ons. Die vrede wordt ons geschonken, maar we kunnen er zelf aan bijdragen en meebouwen. Door brood te breken, een simpel gebaar, maar met de diepgaande betekenis van het leven delen. Of zoals paus Franciscus zegt: “Laten we onze gebruikelijke manier van doen opnieuw doordenken, laten we onze ogen en oren, maar vooral ons hart openen, ons niet tevreden stellen met de dingen zoals ze zijn, maar in beweging zijn, door het levende en werkzame woord van de verrezen Heer”.

PJ