Contact

29 juni 2019

12e Viering van Ontmoeting, 29 juni 2019
Lucas 9, 12-17

Twee weken geleden vierden we het 75 jarig bestaan van de Maria Vredeskapel. Er waren veel mensen op dat mooie plekje om samen bij Maria te bidden. Bij Maria kan iedereen terecht met alles wat je bezighoudt, je zorgen en verdriet, je blijdschap en dankbaarheid ook. Bij Maria mag je zijn wie je bent. Zij is er en zij luistert. Maria brengt mensen samen. Daarmee verbindt zij ook ieder die bij haar beeld komt met elkaar, daar op het Haageind en op andere plaatsen waar een beeld van Maria staat en een kaarsje opgestoken kan worden.

En ook in deze viering. Het hoogtepunt van de Viering van Ontmoeting is elk jaar de groet aan Maria. Straks dragen we haar beeld naar voren en is er gelegenheid voor elk van ons om een lichtje te ontsteken en je eigen gebed bij haar neer te leggen, in het vertrouwen dat zij het wel aan Jezus doorgeeft. Dat is een geruststellend gevoel in het leven dat soms zo onberekenbaar is, soms hard en wreed en soms zo teer en mooi.

Al bij het Ziekentriduüm was het een traditie – en ook nu bij de twaalfde Viering van Ontmoeting geven we een prentje uit met een mooie foto en een zinvolle gedachte of gebed. Dit jaar hebben we gekozen voor een afbeelding van het beeld van Maria ter Schoot uit het kapelletje in de hal van de kerk van Vlierden. Lucy Smit heeft het beeld gemaakt. Het ontwerp ervoor staat in de vitrine bij de tentoonstelling over 950 jaar kerk, als een eigentijdse verbeelding van een hele oude traditie. Geïnspireerd op de toelichting van Lucy bij het beeld schreef ik voor het prentje deze gedachte, dit gebed:

Geboorte
het ultieme
verlossende
moment
voor een moeder

Voor het eerst
je kind
aankijken
in je armen nemen
optillen

De vrucht van je schoot
zo lang gedragen

Licht valt op jouw kind
en ook op ons
Maria

die jou zien
als onze moeder
die door alle pijn heen
leven geeft
toekomst, hoop.

Het eerste contact tussen een moeder en haar pasgeboren kind is de meest bijzondere en verrassende ontmoeting die er is van mens tot mens. Dat contact is misschien wel bepalend voor alle andere contacten in je leven. Je kunt die verbondenheid van het begin opnieuw ervaren in een relatie die opbloeit, in de vreugde van vrienden om je heen; je kunt er naar verlangen als je je alleen voelt of eenzaam.

Waar mensen het leven delen kunnen contacten groeien en opbloeien. Maar om het leven met elkaar te delen, is het nodig je open te stellen voor de ander. En dat is niet altijd even gemakkelijk. Daarvoor moet je een drempel over en een zeker risico nemen. De beslotenheid van het ‘ik’ kan maar heel langzaam worden doorbroken, door een ander en zelfs door jezelf. Het vergt een houding van overgave, aan het leven. Dat is niet iets dat je kunt doen. Overgave staat haaks op de behoefte om te beheersen, controle te houden. Het gebeurt juist als je niets doet, als je alleen accepteert en waarneemt wat er is en het leven de ruimte laat. (vrij naar: Wim Davidse, Er is meer in ons. Leren van de mystici).

Er is een verhaal – misschien kent u het wel – over een meisje dat aan haar moeder vraagt hoe ze het beste in het leven kan staan. Haar moeder zwijgt, maar neemt in beide handen wat zand. De ene hand knijpt ze tot een vuist samen: het zand sijpelt tussen haar vingers door. De andere hand houdt ze als een schaal open. Het zand blijft liggen. Dan zegt de moeder: “Jij mag kiezen…”

Ik denk dat dit ook de strekking is van het evangelie van vandaag over die grote groep mensen en een tekort aan eten. Eigenlijk zijn er maar twee die begrepen hebben wat er moet gebeuren: het kind dat alles wat het bij zich heeft inbrengt: vijf broden en twee vissen; en Jezus die het aandurft dat kleine beetje te delen met zoveel mensen. Waar iedereen iets geeft aan een ander is er meer dan genoeg voor iedereen. Dat geldt voor voedsel, dat geldt voor aandacht en contacten.

Ik hoop dat u dit wonder op de een of andere manier mag ervaren.

 

PJ