Overweging: Helenaveen – Geroepen

18 januari 2015

Jaar B, 2e zondag door het jaar, 18 januari 2015
1 Samuël 3, 3b-10.19 en Johannes 1, 35-42

Een prachtig verhaal is dat: over de roeping van Samuël. Tot drie keer toe wordt hij wakker als hij zijn naam hoort. Drie keer geeft hij het goede antwoord: “Hier ben ik.” Maar pas bij de vierde keer weet hij dat het niet Eli is die hem roept, maar God zelf.

Mijn gedachten gaan terug naar het moment dat ik me geroepen voelde om priester te worden. Ik voel me wel geroepen, maar heb geen stem gehoord, althans niet zoals Samuël. Het was op een avond. Het was al laat. De pastoor van mijn thuisparochie had een goed glas wijn geschonken. Naarmate het later en later werd, werden de gesprekken dieper. Ik was wat somber. Ik was bijna afgestudeerd aan de Technische Universiteit in Eindhoven, afdeling Bouwkunde. En ik wist niet wat ik daarna zou gaan doen. Ik ben altijd graag met architectuur bezig geweest. Al jong ging ik in Roermond alle bouwplaatsen langs om foto’s te maken van hoe gebouwen groeiden. Fascinerend was dat. En dat vind ik nog steeds. Maar ik zag mezelf niet dag in, dag uit aan een tekentafel zitten.

“Wil je geen priester worden?” vroeg de pastoor opeens. De jaren ervoor was ik steeds actiever geworden in de parochie. Als ik even thuis was, dan was ik in de kerk te vinden. Ik dacht mee over de gezinsvieringen, zat in de parochieraad, leidde met mijn broer de misdienaars en acolieten, bouwde de kerstgroep, was betrokken bij de eerste communievoorbereiding, deed de nodige klussen. Later vertelde de pastoor me dat hij bij het toedienen van het sacrament van de ziekenzalving bij een oom van mij, en waar ik dus bij was, een religieus gevoel bij mij had ervaren, dat hij van zijn eigen pastorale betrokkenheid bij mensen herkende.

Hoewel de bisschop jaren later beweerde dat na tien uur ’s avonds niets zinnigs meer besproken werd, vielen voor mij die late avond alle puzzelstukjes op hun plaats. Ik had dan ook niet veel tijd nodig om een antwoord te geven. “Ja, dat is het. Ik wil priester worden.”

Ik heb nooit spijt gehad van die beslissing, al is het zeker niet altijd gemakkelijk. Maar misschien hoeft dat ook niet. Elke roeping, elk antwoord, elke verbintenis heeft zijn positieve en negatieve kanten. In dat kader sprak een bericht in Trouw me aan. Het ging over de monnik Thomas Merton, die veel over spiritualiteit heeft geschreven. In dat artikel werd gesteld: “In de spiritualiteit die nu modieus is, draait het er vaak om dat ik me goed voel. Maar echte spiritualiteit gaat om iets anders, dat kunnen we van Merton leren. Je goed voelen kan er een bijproduct van zijn, maar echte spirituele mensen voelen zich vaak niét goed. Omdat ze ontdekt hebben dat het lastig is wat er in hun zoektocht op hun weg komt, omdat ze zien dat ze afstand moeten doen van hun ego.” Ik herken dat wel. Het zijn vaak juist de minder mooie ervaringen, de worstelingen die je doormaakt, de pijn die je soms beleeft, die je roeping – welke dat ook is – verdiepen en versterken. Soms moet je een sprong in het diepe wagen, een weg gaan die onzeker is, maar gesteund en gesterkt door het vertrouwen daarmee verder te komen.

Als parochianen, kerkbezoekers, vrijwilligers, hebben we ook een roeping. We voelen ons op de een of andere manier geroepen om iets voor de gemeenschap te betekenen, door te bidden, er te zijn, iets te doen. Dat geeft ons vaak voldoening en tegelijk doet ons dat af en toe pijn. We maken ons zorgen over de toekomst, we zien de lege plekken om ons heen, we missen de aansluiting met jongere generaties. Waar moet het naar toe met ons geloof dat ons altijd zo dierbaar is geweest en dat we steeds meer zien afkalven? Kan de fusie van de parochies, het streven en zoeken naar nieuwe vitaliteit een uitweg zijn? Dat blijft gissen. Hoe dan ook, een roeping betekent nooit dat je bij de pakken neer gaat zitten, dat je je idealen dan maar opgeeft. Het blijft belangrijk om ons geroepen te voelen om daaraan te blijven werken, daarin te blijven geloven, daarvoor te blijven bidden. Juist ook te bidden, want dan kun je die stem verstaan die je roept en je uitnodigt.

In Helenaveen vereren we al ruim 130 jaar een heilige die daar goed bij past: Donatus, de patroon tegen donder en bliksem, tegen de stormen van het leven. Hij is ook een van de beschermheiligen van onze parochie. Tot hem wil ik vandaag graag bidden:

 

Heilige Donatus,

als de bliksem ons verblindt en verwart

als de donder ons doet ineenkrimpen,
bang maakt, ons overrompelt,

als hagel op eens neer raast
en pijn doet,

biedt ons dan perspectief dat oplicht,
hoop die stil maakt en rust geeft,
zon die ons streelt en bemoedigt

om de zorgen van de dag,
de zorgen van het leven,
de zorgen van onze parochie en geloofsgemeenschap
te dragen,

wij mensen, geroepen als christenen,
geroepen om goed te doen,
luisterend als Samuël,
rotsvast vertrouwend als Petrus
op uw voorspraak geroepen
in naam van Jezus Christus, onze Heer. Amen.

 

Helenaveen_Donatus. - klein

 

PJ