Het leven is een sprookje

7 juli 2019

Jaar C, 14e zondag door het jaar, 7 juli 2019
Jesaja 66, 10-14c en Lucas 10, 1-9

“Het leven is een sprookje!” Dat was de rode draad van de show “Er was eens” die groep 8 van de Willibrordusschool vorige week vrijdag presenteerde in het Cultuurcentrum in Deurne, een op maat gemaakte spectaculaire voorstelling, waarin elk kind zijn talenten kon laten stralen.

Het leven is een sprookje… Is dat wel zo? Sprookjes beginnen met “Er was eens”. Ze vertellen over het leven, vaak in de vorm van een tocht waarin van alles gebeurt en het kwade het dreigt te winnen van het goede.

“Elke reis heeft een einde, en het einde is een nieuw begin”, stond in het programmablad. Kinderen hebben nog een heel leven voor zich. Als zij de basisschool verlaten, maar ook als ze het diploma hebben ontvangen van de middelbare school, zijn ze klaar om erop uit te trekken, een nieuw avontuur aan te gaan. Dat zie je, dat voel je. Ouders zullen zich zorgen maken: hoe zullen hun kinderen zich ontwikkelen, welke weg gaan ze op, wie komen ze tegen, zullen ze het redden in een soms zo moeilijke en verwarrende tijd, kunnen ze hun talenten ontplooien, kunnen ze gelukkig zijn? Er is zoveel onzeker. En veel heb je niet zelf in de hand. Zijn ze sterk genoeg? Als ik die kinderen op het podium zie staan, dan denk ik: wauw, wat een power. En ik denk terug toen ik zelf elf/twaalf was en het meeste van wat ik zag echt niet had gedurfd. Ja, ze zijn sterk genoeg, ze kunnen het! “Het gaat erom dat je gelooft in jezelf en je eigen toekomst tegemoet gaat…”

Maar ze kunnen zich als lammeren onder de wolven voelen of – om in sprookjessfeer te blijven – draken op hun pad moeten overwinnen. Dat is niet altijd even gemakkelijk. Soms hebben kinderen wat meer begeleiding nodig. Soms kan niet voorkomen worden dat ze verdwalen in het moeras van het leven. En soms lopen wegen dood, eindigen sprookjes niet zoals ze bedoeld zijn, zoals – nu op een week na – vijf jaar geleden bij de ramp met vlucht MH17. Dan wringt het aan alle kanten. Het leven is geen sprookje.

De rode draad in de sprookjesshow in het Cultuurcentrum was het verhaal van enkele kinderen die in een andere wereld terechtkomen en een lange weg moeten gaan om weer thuis te komen, via een jongleeract in het Oosten, langs zang en moderne dans in het Westen, een Abba-medley (niet helemaal een sprookje, maar toch…) in het Zuiden, en moderne dans in het ijskoude Noorden; en tussendoor acts geïnspireerd op Hamelen, Shrek, Frank-en-Stein, Raveleijn, Wizard of Oz en Beauty and the Beast.

Wat mij trof, is dat die kinderen op weg uiteindelijk bij zichzelf uitkomen. Misschien is dat ook wat sprookjes ons willen vertellen: dat het leven allereerst een zoektocht is naar jezelf, naar innerlijke vrede, die nodig is om anderen tegemoet te treden. Dat is ook de ervaring die Jezus zijn leerlingen meegeeft als hij hen twee aan twee uitzendt: vrede brengen, om vrede te vinden.

Je hoeft hiervoor onderweg niet veel mee te nemen. Je hoeft je niet beter of anders voor te doen dan je bent. Je mag je zelf zijn. Of je nu 12 bent of 56 of 96, je mag op weg gaan met alles wat je in je hebt aan karakter en talenten, in het vertrouwen dat elke reis ook een thuiskomst is, in de hoop, het geloof dat ooit ook voor jou die laatste zin kan klinken: “En ze leefden nog lang en gelukkig.”

PJ