Hoop

16 juli 2017

Jaar A, 15e zondag door het jaar, 16 juli 2017
Jesaja 55, 10-11 en Matteüs 3, 1-9

“Als je een handicap hebt en zelfstandig niet veel meer kunt, waar kun je dan nog hoop vandaan halen?” vroeg iemand. Dat is een pittige vraag, waarop ik niet zo gauw een goed antwoord wist.

Buiten regende het. Het verveelt snel als de hemel grijs is en de zon geen kans krijgt om door te breken. Sombere gedachten kunnen opborrelen met het teveel aan water uit afvoerputten. Tegelijk is dat water nodig voor het zaad om te ontkiemen en planten en bloemen om op te groeien. Zon is trouwens ook onmisbaar, net als grond, goede grond.

Als ik Jezus’ verhaal lees en hoor, dan is het lang niet vanzelfsprekend dat zaad ontkiemt en tot bloei komt. Het is van zoveel factoren afhankelijk, en we hebben er nauwelijks invloed op. Een zaaier kan daar moedeloos van worden.

Maar wat er ook aan vogels, harde grond, hitte of distels is, er is altijd een deel dat op goede grond valt, de gelegenheid krijgt om te groeien, vrucht te dragen. Daarvoor moet je verder kijken dan de regen, verder dan dorre grond, slimme vogels of onkruid.

Als ik de vraag die me werd gesteld probeer te beantwoorden, dan denk ik dat hoop te vinden is, als je je niet blindstaart op sombere wolken en dorre grond, op wat niet meer kan, op je ongemakken, op het je overgeven, overleveren aan hulpverleners, die doen wat je eerst zelf zo goed kon en nog zo graag zou willen. Hoop kan opleven waar je je richt op wat je wel nog kunt, op kleine dingen die kunnen ontroeren of je vrolijk maken, op de attentie van mensen om je heen die laten merken dat ze om je geven, een sprankje zon door de wolken, een zaadje dat, hoe kwetsbaar ook, ontkiemt.

Misschien heb ik gemakkelijk praten. Ik kan me voorstellen dat je die hoop niet zo gemakkelijk kunt vinden als leed je overkomt, als je lichaam niet meer wil en kan. Dan moet het eerst heel wat regenen aan tranen om tot een opklaring te komen. Dan moet je je telkens er weer toe zetten om niet bij de pakken neer te gaan zitten en ondanks alles toch verder te willen.

Bij Kleuterkerk vertelden we twee weken geleden het verhaal waar Jezus wijst op de vogels en de bloemen. Ze hoeven niet te zaaien en te maaien. Als God zo voor vogels en bloemen zorgt, en ze zo mooi maakt, dan zorgt Hij toch zeker ook voor mensen in al hun geploeter. Ik vind dat een hoopvolle gedachte.

PJ