Overweging: Afscheid pastor Wim de Leeuw – Leven in verbondenheid

28 december 2014

Jaar B, Feest van de Heilige Familie, 28 december 2014
Afscheid pastor Wim de Leeuw
Genesis 15, 1-6; 21, 1-3 en Lucas 2, 22-40

Een lezing die ik vaak bij uitvaarten heb gebruikt luidt: ‘Alles heeft zijn tijd’. Die lezing is u wel bekend. Zomer en winter, zaaitijd en oogsttijd, begin en einde, jeugd en ouderdom, droefheid en vreugde: alles heeft zijn tijd’. Inderdaad, alles is aan verandering onderhevig.

Nu is het vandaag geen uitvaart, maar wel een afscheid. Onze Eucharistieviering op dit feest van de H. Familie is tegelijk een afsluiting van mijn pastorale periode hier in Deurne, die begon in het jaar 2000. Met het oog op dit feest en mijn afscheid heb ik deze viering als thema gegeven: Verbondenheid.

U weet dat ik dit woord vaak gebruikt heb de afgelopen jaren. Het is een woord dat ik koester, dat mij dierbaar is. Verbondenheid met je man of vrouw, je gezin, je familie, vrienden, buren, en medeparochianen. Een gelukkig leven bestaat uit een leven van warme verbondenheid met anderen.

Regelmatig kom ik een man tegen zonder thuis; hij loopt ’s morgens naar Deurne, ’s avonds terug naar Asten. U hebt hem vast ook wel eens gezien. Tas over zijn schouder, rustig voortstappend, in weer en wind, eenzaam en in zichzelf gekeerd. Telkens als ik hem tegenkom krimpt mijn hart samen. Hier is iemand die de warme verbondenheid van een vriend, een gezin, een familie niet kent.

Maar onze verbondenheid beperkt zich niet alleen tot de menselijke relaties; er is ook een diepe verbondenheid met God, die wij Vader noemen, met Jezus, met Maria. Is dit niet het wonder dat we met Kerstmis vieren? Dat God die verbondenheid met ons zichtbaar heeft willen maken door de geboorte van Jezus? God wil deel zijn van de menselijke familie. ‘Het Woord is vlees geworden, en het heeft onder ons gewoond’.

Verbondenheid. Ik heb de afgelopen jaren bij mijn huisbezoeken mooie, hartverwarmende verhalen gehoord van mensen die grote vreugde kenden door zulke warme verbondenheid in hun gezin en familie. Maar ook heb ik verhalen gehoord, vaak met tranen, over gebroken relaties in gezin of familie. En de pijn, het verdriet en de verdeeldheid als gevolg daarvan. Kinderen die niets meer te maken wilde hebben met hun vader of moeder. Gebroken relaties tussen broers en zussen. Ik heb ooit de volgende versregels gebruikt bij een overweging in deze kerk:

“Op alle, alle wegen
is er geen grote zegen,
is er geen grote pijn
dan met elkaar verbonden te zijn.”

Ik denk dat ouders en grootouders zich nu en dan de vraag stellen: Heb ik het wel goed gedaan? Zelf heb ik me die vraag als pastor niet gesteld. Ik weet dat ik mijn best heb gedaan met mijn beperkte talenten. En ja: ik ben ook maar een mens! Maar weet dat u mij ook veel gegeven hebt! Als ik de toewijding zie van zoveel vrijwilligers, dan voel ik me daardoor ook gestimuleerd. Ik ben al blij als enkele zaadjes die ik hier en daar, links en rechts heb mogen uitstrooien, vrucht dragen. Als er één ding is waar ik van overtuigd ben dan is het dit: dat God mensen nodig heeft, en als iemand zich beschikbaar stelt doet God wonderen.

Zoals Maria zich beschikbaar stelde, en Jozef: ‘Zie hier ben ik, uw wil geschiede’.
Bij de uitvaart van Jan van Stratum, een week of drie geleden, heb ik de volgende ervaring van een opa verteld. Die opa vertelde: ‘We zouden die dag de zolder behangen. Een gevaarlijke klus: ladder op, ladder af. Mijn kleinzoon van zes zegt bezorgd: “Opa, wacht maar tot ik thuis ben van school. Dan zal ik je wel helpen
Anders val je misschien van de trap”. Op zo’n moment,’ zei die opa, ‘ben ik intens gelukkig. Ik zie mijn eigen vaderlijke zorg terug in dit kind’.

Beste mensen, blijf die verbondenheid met elkaar koesteren – ook binnen de parochiegemeenschap. Ondanks alle veranderingen! Tot zegen van u zelf en van heel de gemeenschap.

Dit is een afscheidsviering. In heb altijd graag gewerkt in de parochie, in heb me vooral thuis gevoeld hier in de Jozefparochie. Volgend jaar wordt ik 80. Vernieuwing in de kerk kun je niet verwachten van bejaarde voorgangers. Daar hebben we jonge voorgangers nodig, maar wel bewogen mensen die de tekenen van de tijd verstaan.

Door de parochievergroting moeten de pastores veel tijd besteden aan organisatie en administratie. Maar ik hoop dat ze zich snel kunnen concentreren op hun eigenlijk taak: het pastoraat, verdieping van het geloofsleven, en toerusting van parochianen voor parochie verantwoordelijkheden.

‘Afscheid is de deur naar de toekomst’, heeft iemand ooit gezegd. Hoe lang ik nog in Deurne zal blijven? Ik zal waarschijnlijk nog tot Pasen in Deurne blijven, en beschikbaar zijn voor pastoor Janssen in geval van nood. Ik hoop ook dat het spoedig gerealiseerd zal kunnen worden dat er een maandelijkse ouderenviering is In de Jozefparochie – zoals in de Walsberg.

‘Alles heeft zijn tijd’. Met dankbaarheid zal ik de rijkdom die u mij gegeven hebt meedragen in mijn hart naar Teteringen.

 

Wim de Leeuw svd