Levensboom

17 juli 2016

Jaar C, 16e zondag door het jaar, 17 juli 2016
Genesis 18, 1-10a, Kolossenzen 1, 24-28 en Lucas 10, 38-42

“Ook al lijkt de wereld zwart-wit of kleurloos, we dragen allemaal onze eigen kleur met ons mee.” In de theatershow Earth mijmerden de leerlingen van groep 8 van basisschool Willibrordus in Deurne over hun afkomst en toekomst en de rol die de aarde daarbij speelt. Van de overgang van aap naar mens tot een eigenwijze versie van de eerste landing op de maan werd de noodzaak om op een goede manier met onze aarde om te gaan op een geweldige manier in beeld gebracht in film, zang, dans, spel, acrobatiek. “Als er geen kleuren zouden zijn, zou iedereen gelijk zijn en zouden er niet zoveel problemen in de wereld zijn,” werd ergens opgemerkt. Maar het leven mag kleur hebben, als al die kleuren maar tot hun recht kunnen en mogen komen.

sjobis 2016

We gunnen onze kinderen een onbezorgde toekomst. Maar hoe broos en onzeker de uitkomst van die wens is, merkten we diezelfde avond laat, toen bekend werd wat er in Nice was gebeurd en een avond later in Turkije en de aarde weer zo zwart leek…, geen wit, geen kleur…

Waarom wordt tegenwoordig zo gemakkelijk vergeten dat moslims, joden, christenen in dezelfde traditie staan: die van Abraham. Onder de eik van Mamre geeft hij een perfect voorbeeld van hoe je met elkaar, hoe je met vreemden ook omgaat. De gastvrijheid die hij betoont, is een oerwaarde in alle levensbeschouwingen.

In de expositie Reflectie in de Deurnese St. Willibrorduskerk zijn twee schilderijen van bomen te zien: de “Fighting tree” van René Ziedses des Plantes, geïnspireerd op de worsteling die Judas doormaakt na het verraad van zijn vriend.

Fighting tree

En het schilderij in wording: “De Appelboom” van Marjan van Rooij. Bij het lezen van het evangelie van vandaag moet ik aan haar denken. Zij heeft ‘het beste deel gekozen’ door de kerk als atelier te gebruiken en al schilderend de ontmoeting aan te gaan met de bezoekers. Zij straalt gastvrijheid uit. Tegelijk deelt zij haar zorgen over de toekomst van het boerenbedrijf. Ze zegt: “De mens is steeds verder weg komen te staan van de natuur. De balans tussen mens-dier-natuur is niet meer in evenwicht. Er wordt geoordeeld over de agrarische sector, waardoor de boer in onzekerheid raakt over de toekomst.” Onder de boom schilderde zij Milka-koeien – er zijn nog altijd kinderen die geloven dat de koeien die aan de wieg staan van de gelijknamige chocoladerepen ook in het echt paars zijn – en tussen de takken kijken grimmige gezichten in het rond: mensen die hun oordeel en veroordeling al klaar hebben, die alleen zwart-wit denken, geen grijsnuances of kleur zien, die het altijd beter weten, geen waardering kunnen opbrengen van wat een ander doet, hoe een ander leeft, die de oogst verzieken. Die koppen staan ook op “De kruisdraging” van Hendrik Wiegersma. De appelboom is een kruisboom, maar ook een levensboom zoals de eik van Mamre, waaronder het goed toeven is. “Wanneer we goed zijn voor de natuur zullen er veel vruchten aan groeien.”

Bij het opbouwen van de tentoonstelling kwamen twee Poolse mannen de kerk in. Ze waren op weg naar Santiago de Compostela. Ze zochten een plek om te overnachten. Marjan stelde spontaan een kamer beschikbaar. Daar maakten de Polen dankbaar gebruik van. Toen Marjan de volgende dag ging kijken of ze het goed gesteld hadden, zag zij dat op de trui van een van de mannen met grote letters haar naam stond: ‘Marjan’. Het bleek ook de naam van de man te zijn, in Polen een jongensnaam. Wonderlijk hoe dingen samen kunnen lopen. Toeval bestaat niet, zeggen ze… Het valt je toe. Juist dergelijke ontmoetingen geven kleur aan het leven.

“Ook al lijkt de wereld zwart-wit of kleurloos, we dragen allemaal onze eigen kleur met ons mee,” vertelden de groep-achters ons. Zij staan nog aan het begin van hun leven. Hopelijk mag hun levensboom volop kleurrijke vruchten dragen.

 

PJ