Overweging: Kijken met een glimlach

8 november 2015

Jaar B, 32e zondag door het jaar, 8 november 2015
1 Koningen 17, 10-16 en Marcus 12, 38-44
Hoogfeest van St. Willibrord

Ook al zijn er prachtige verhalen over, of Willibrord ooit in Deurne is geweest is niet te bewijzen. Wel staat vast dat hij door het land trok om het geloof te verkondigen. Met dat rondtrekken gaat Willibrord in het spoor van Jezus. Ook Hij was altijd onderweg.

Het verhaal over de vrijgevigheid van de weduwe is een van die bonte taferelen die Hij tegenkomt. Je ziet het zo voor je: de hoge heren die met hun gepronk alle aandacht voor zich opeisen, de arme weduwe die in de schaduw haast onzichtbaar blijft. Maar haar miezerige muntjes glanzen guller dan de gouden gespen van de welgestelden. Zij geven een fooitje van hun overvloed, de vrouw schenkt alles wat ze heeft.

Ik probeer me in te leven in hoe Jezus kijkt naar wat bij de offerkist in de tempel gebeurt en hoe Hij reageert. Ik kan me voorstellen dat hij ontzet is of boos, zo van: “Kijk nou toch eens wat een onrecht”. Het verschil tussen arm en rijk is schrijnend.

Ik kan me ook voorstellen dat Jezus vol bewondering of juist ontroerd de arme weduwe gadeslaat. Zij heeft begrepen wat hij onderweg predikt. Ook al is ze arm, ze is vol vertrouwen en geloof dat het toch goed komt, dat er een God is die haar helpt. Misschien herinnert ze zich het verhaal dat we in de eerste lezing hoorden over een andere weduwe die alles weggeeft aan de profeet Elia en omwille van haar geloof een enorme rijkdom ervoor terugkrijgt.

En het zou me ook niet verbazen als Jezus bij het zien van dit alles glimlacht. Het kan komisch overkomen hoe mensen pronkend in sjieke gewaden proberen hun status hoog te houden en juist daardoor zichzelf voor joker zetten, terwijl dat vrouwtje in haar rafelige todden juist laat zien dat status niet aan de buitenkant van de schone schijn kan worden ontleend, maar aan de binnenkant, het hart, het gevoel, de oprechtheid.

Zo bezien is het evangelieverhaal van vandaag een kleurige karikatuur, een knipoog om op een positieve manier en liefst met een glimlach jezelf een spiegel voor te houden. Wie ben ik op mijn levenstocht, de graag geziene in het mooi gewaad, de onopvallende arme vrouw, een argeloze toeschouwer, of misschien Jezus wel? Loop ik voorbij of zie ik wat er speelt? Gebeurt dit tafereel ook in deze tijd, om mij heen? Hoe zal ik erop reageren?

Kijken met een glimlach geeft je een open blik op je omgeving. Dan kun je tegelijk ontroerd worden, verbaasd zijn , of soms boos, ontzet om wat er zich afspeelt. Kijken met een glimlach is een kans om opnieuw in beweging te komen en wellicht een andere weg te kiezen.

 

PJ