Overweging: Ontloken Pasen

12 april 2015

Jaar B, 2e zondag van Pasen, 12 april 2015
50 jaar KBO Heilige Geest
Johannes 20, 19-31

De afgelopen dagen was het heerlijk weer. Je ziet de bomen opeens steeds groener worden, de planten groeien, de bloemen bloeien. Alles ontluikt. En al kan het tussendoor bewolkt worden en regenen, het is weer lente.

Beloken Pasen wordt deze zondag genoemd. Beloken, ‘beluikt’: ramen en deuren van de verblijfplaats van Jezus’ vrienden zijn, een week na zijn dood en verrijzenis, nog gesloten. Van mij zou de nadruk meer mogen liggen op het openen van de luiken: ontloken Pasen. De leerlingen groeien in hun geloof, de één wat eerder dan de ander. Voor hen vallen Pasen en Pinksteren op één dag als Jezus hun de heilige Geest schenkt.

De heilige Geest is een van de ‘patronen’ van onze parochie, naast Cornelius, Donatus, Gerardus Majella, Hubertus, Jozef, Maria en Willibord. Geestkracht, spirit is nodig om onze parochie levend en levendig te houden.

Con Spirito, ontstaan in de voormalige H.Geestparochie, laat al jaren zingend horen dat die Geest nog in ons midden waait. En ook de KBO heilige Geest is een belangrijke groep die – dit jaar al vijftig jaar – mensen samenbrengt, bezielt, actief houdt.

In de periode rond Pasen en Pinksteren vinden veel vormselvieringen plaats. Onlangs nog in Vlierden, afgelopen vrijdag in Liessel. In Neerkant en Helenaveen werd het sacrament van de heilige Geest al eerder toegediend, in Deurne moeten de jongeren nog wachten tot het hoogfeest van Pinksteren zelf.

Ik geniet er telkens weer van als ik zie hoe de jongens en meisjes zich gaandeweg het voorbereidingstraject ontwikkelen. We zeggen dat ze op een kruispunt van hun leven staan en dat is ook zo. Ze maken een keuze voor vervolgonderwijs, ze ontwikkelen zich lichamelijk. Zo worden steeds meer volwassen. Je ziet ze ontluiken, de een wat sneller en eerder dan de ander. Het is mooi hoe open en ontvankelijk ze nog zijn, hoe zij de wereld aankunnen en popelen om die te ontdekken. En tegelijk kunnen ze af en toe ook heerlijk in hun schulp kruipen, zoals bloemen in de avond zich terugtrekken in hun knop. Je ziet hoe ouders hun kinderen de ruimte willen geven, en tegelijk moeite hebben om hen vrij te laten. Ook zij staan op een kruispunt.

De jongeren van groep acht hebben hopelijk nog niet zoveel weet van de zorgen die ze ongetwijfeld ook zullen tegenkomen op hun levensweg. Een middelbare scholier kan enorm worstelen met de voortgang van de studie. Er is tegenwoordig zoveel te kiezen, dat het bijna onmogelijk is om te kiezen. De zin van vakken is ook niet altijd even duidelijk. Pas als er een vonk overspringt, als iemand gemotiveerd wordt, tot zijn recht komt – en vaak is dat nog een aantal jaar later in een vervolgstudie – kan hij of zij echt tot ontplooiing komen en groeien in zelfvertrouwen en menszijn. Je gunt dat iedereen. Maar het komt ook voor dat jongeren vastlopen, het niet meer zien zitten, een weg gaan die hun ouders liever niet zien, of die ze zelf misschien diep in hun hart ook niet willen gaan.

Bij het vormsel proberen wij jonge mensen, bij alle bagage die ze al hebben ontvangen, iets extra’s mee te geven op hun reis door het leven: een hand op hun schouder die zegt: wij zijn er voor jou en wij blijven er voor jou, maar ook: ga maar je eigen weg, je kunt het; een hand boven het hoofd: God gaat met je mee, niet voor je uit, maar achter je aan, en soms naast je als dat nodig is; een kruisteken met zalf: het zegel van de heilige Geest, een bevestiging: jij bent een gave mens, de moeite waard om te ontluiken.

Na het vormsel zullen de jongeren hoogstwaarschijnlijk niet zo heel veel meer in de kerk komen. En misschien zijn ze op het moment van het Vormsel zich nog niet echt bewust van de betekenis van de symbolen en gebaren, van de kracht van de heilige Geest. Toch heb ik er vertrouwen in dat we tijdens de voorbereiding en bij de vieringen in hen iets hebben gezaaid, dat ooit zal ontkiemen, ontluiken.

 

PJ