Roepen

17 december 2017

Jaar B, 3e zondag van de advent, 17 december 2017
Jesaja 61, 1-2a.10-11 en Johannes 1, 6-8.19-28

Afgelopen woensdag was Youp van het Hek te gast bij “De wereld draait door”. Hij gaat voor de negende keer op de laatste avond van het jaar de Oudejaarsconference op TV houden. Matthijs van Nieuwkerk probeerde hem wat informatie over de inhoud van de show te ontfutselen, maar Youp liet weinig los.

Een conferencier en een columnist zijn een soort Johannes de Doper. Zij stellen zaken aan de kaak. Ze hebben er een geheel eigen mening over. Ze zijn onafhankelijk. Misschien fluisteren mensen hen wel eens in dat ze over dit of dat zouden kunnen schrijven of spreken, maar die keuze maken ze helemaal zelf. Youp vertelde uit dat hij die keuze maakt vanuit zijn gevoel.

Vanuit zijn gevoel, zijn hart, spreekt ook Johannes de Doper. Zoals een columnist de zaken scherp kan verwoorden, doet Johannes dat ook. Dat roept weerstand op, zoals altijd als er zaken aan de kaak gesteld worden, en mensen vinden dat dingen anders kunnen en moeten. Het gaat dan vaak niet over de inhoud. “Wie denk je wel dat je bent?” vragen de omstanders. “Je bent de Messias niet, je bent Elia niet, je bent geen profeet. Op wiens gezag spreek je dan?

Johannes verwijst dan naar Jesaja: “Ik ben de stem van iemand die roept in de woestijn…” Een roepende in de woestijn is iemand naar wie niet wordt geluisterd. Veel succes lijkt Johannes dan ook niet te hebben. Maar wie wel luistert hoort wat zijn stem zegt over de Komende:

“Hij heeft mij gezalfd om aan de armen de blijde boodschap te brengen.
hij heeft mij gezonden om te genezen allen wier hart gebroken is,
om de gevangenen vrijlating te melden, aan wie opgesloten zijn vrijheid;
om aan te kondigen een genadejaar van de Heer.”

Het Licht waarvan Johannes mag getuigen, waarover hij zijn mond niet kan houden, straalt in de aandacht van mensen voor elkaar. Daarin wordt het kerstkind geboren, Christus zichtbaar.

Dat mag van de daken geschreeuwd.

 

PJ