Rust

7 februari 2021

Jaar B, 5e zondag door hetjaar, 7 februari 2021
Job 7,1-4.6-7 en Marcus 1,29-39

Ik denk dat we de verzuchtingen van Job heel goed kunnen invoelen. Het wordt hem teveel. Hij zoekt een uitweg, maar die is er niet. ’s Nachts ligt hij wakker, overdag loopt hij rusteloos rond. Het beeld van de weversspoel is tekenend: hij voelt zich als een draad die steeds sneller van de spoel afrolt. En het einde is in zicht. Voor hem geen licht aan het einde van de tunnel.

Ook wij moeten in de huidige crisis nog geduld hebben. Zeker als de dagen koud en regenachtig zijn, is de kans groot dat een gevoel van moedeloosheid je bekruipt. Als de zon dan weer even doorkomt, of als je wakker wordt en de wereld is bedekt onder een wit tapijt van sneeuw, gaat het wel weer. Maar veel mensen blijven toch zitten met hun zorgen en hun onrust.

Het is gemakkelijk om schuldigen aan te wijzen, om te zeggen dat het anders moet. Maar ik zou niet graag in de schoenen staan van de regering. Het is en blijft zoeken naar een oplossing van de crisis.

En dat gaan niet zonder vallen en opstaan. We dachten dat we de wereld konden maken, dat we in staat zijn om alles onder controle te houden, maar een piepklein virus dwingt ons tot nederigheid. We kunnen niet alles, er zijn grenzen aan de maakbaarheid van het leven, we hebben een verantwoordelijkheid voor het geheel, de aarde, onze medemensen dichtbij en ver weg. Ondertussen is er denk ik vrijwel niemand die zich geen zorgen maakt, die geen onrust voelt. We hopen op betere tijden. Maar we moeten met zijn allen – zoals Job – door deze lastige tijd heen.

In het evangelie merkt Jezus dat één genezing, die van de schoonmoeder van Simon Petrus, leidt tot een stormvloed van mensen die ook door hem aangeraakt en genezen willen worden. “Heel de stad stroomde voor de deur samen”, schrijft Marcus. Maar ook Jezus’ energie is niet eindeloos.

Hij trekt zich terug, buiten, op een eenzame plaats. Hij zoekt de stilte op, om te bidden. Het geeft hem rust en nieuwe energie. In alle drukte, in alle zorgen en bezigheden, tussen alle informatiestromen door die je gedachten op hol laten slaan, kan het belangrijk zijn om je even terug te trekken, de stilte op te zoeken, niets te doen, je open te stellen voor het ritme van je adem.

Aan onze vormelingen stelden we een tijd geleden wat zij doen als zij rust nodig hebben. Meestal zoeken ze dan een stil plekje, op hun kamer, op bed of op de bank, knuffelend met hond of kat, wegdromend in een computerspel. Eén van hen schreef: “Soms ben ik met VEEEEEEL te veel dingen in mijn hoofd bezig. Dan kan ik ook nooit slapen. En overdag kan ik me dan niet concentreren omdat ik moe ben. Als ik druk bezig ben met huiswerk, eten, sport, etc. ga ik naar mijn kamer muziek luisteren om me een soort van op te laden. En denken van: Ik hoef nu helemaal niks. Lekker gaan chillen. En soms ga ik gewoon een Donald Duckje lezen. Of met LEGO bouwen.”

Rust vinden kan op een heleboel manieren. Jezus geeft ons de tip om te bidden. Er is een website (mijnkerk.nl) die elke avond om 21.00 uur een avondklokgebedje publiceert. Ik deel ze op Facebook en merk dat het veel mensen aanspreekt en bemoedigt. Ik wil er één als afsluiting van de overweging bidden:

“Waar zou ik heen gaan?
Alles ligt toch stil
Ikzelf ook

Ik raas door
sta altijd aan
maar diep in mij
kom ik tot stilstand

Ik verlang naar meer
in plaats van minder

‘Onrustig is ons hart
totdat het rust vindt in u’

Moge het zo zijn.”