Toekomst openen

24 augustus 2020

Jaar A, 21e zondag door het jaar, 23 augustus 2020
Jesaja 22, 19-23, Romeinen 11, 33-36 en Matteüs 16, 13-20

Met dit weekend zijn de laatste dagen van de schoolvakantie aangebroken. Onze (klein-) kinderen gaan vanaf maandag weer beginnen aan een nieuw schooljaar. Misschien heeft u de spandoeken ‘Wij gaan weer naar school’ wel zien hangen om ons te waarschuwen voor overstekende kinderen en zwabberende rijen van fietsers met veel te grote rugzakken en boekentassen.

Veel kinderen en ouders kijken uit naar deze nieuwe stap in het leven van jonge mensen. Of het nu gaat om een nieuw schooljaar, de overstap van basis- naar voorgezet onderwijs of het begin van een beroepsopleiding in het mbo, hbo of universiteit: onze kinderen krijgen veel nieuwe ervaringen en kansen om hun leven mee te verrijken. Hoe zal dat gaan? Kunnen ze de verandering bijbenen?

In de lezing van Jesaja vandaag horen we hoe de baas van de tempel aan de kant wordt gezet. Hij heeft zijn opdracht verprutst en zijn macht misbruikt. Er komt een ander om de taken rond het heiligdom in Jeruzalem op zich te nemen. Jesaja laat ons dat allemaal in heel grote woorden weten. Het is immers God zelf die hij aan het woord laat. Hij zegt: ‘Je bent als een vader voor het huis van Juda en krijgt de sleutel van David op je schouders. Ik sla je vast als een spijker op stevige grond’. Allemaal heel belangrijk, maar kan Eljakim die nieuwe taak aan? Kunnen wij de nieuwe taken van ons leven aan?
We hebben allemaal nog steeds te maken met maatregelen en adviezen rond het corona-virus. Hoe zal het daar mee gaan lopen. Kunnen we terug naar zoals het was? Het oude vertrouwde! Zonder afstand, zonder mondkapjes, zonder risico een ander ziek te maken of zelf ziek te worden.

Het oude vertrouwde lijkt houvast te geven. We zeggen: ‘Zo is het altijd gegaan, zo zal het ook in de toekomst het beste zijn’. Toch weten we dat door de tijd onze omgeving, de dingen en vooral de mensen om ons heen veranderen.. Er komen nieuwe mensen in ons leven en gaan weer weg. Soms worden we geconfronteerd met nieuwe verantwoordelijkheden.

Zelf veranderen we ook. Misschien is dat voor onszelf nog niet zo opgevallen. Juist wanneer mensen je een tijd niet hebben gezien kunnen ze verrassend uit de hoek komen. Ben je aangekomen, naar de kapper geweest, nieuwe bril? Ik wist niet dat jij dat in je had! Wat kijk je verdrietig, is er iets? We hebben het misschien zelf niet in de gaten dat we veranderd zijn. Wie zijn we eigenlijk en hoe komen we op andere mensen over? Jong of oud: We krijgen andere taken en leren nieuwe dingen.

Tegen Petrus is Jezus in het evangelie van vandaag klip en klaar: ‘Jij bent de rots waarop ik mijn kerk zal bouwen. Ik ga jou de sleutels geven van het Rijk der Hemelen’. Zou Petrus op zoveel eer en verantwoordelijk gerekend hebben? In dit stuk van het evangelie horen we daar nog niks over. We weten hoe het Petrus zal vergaan. Hij zal Jezus eerst nog bij het kraaien van de haan verloochenen. Vandaag vraagt Jezus zijn leerlingen nog even over hun nieuwe taak te zwijgen. De apostelen en hun omgeving zijn er blijkbaar nog niet aan toe. Er gaat namelijk iets drastisch veranderen. Jezus zal gevangen genomen worden en vermoord. Voortaan zullen de apostelen de taak op zich krijgen de blijde boodschap van Jezus te verkondigen. Zijn ze er klaar voor?

De schoolvakantie die nu op een einde loopt in veel opzichten een vreemde periode geweest. Door corona en de met aanhoudende warmte zijn we beperkt geweest in onze bewegingsvrijheid: Geen kermis, geen Nacht van het Witte Doek zelfs de Heilightparade moest eraan geloven. Veel mensen hebben geen vakantie kunnen vieren op de manier die ze gewend waren. Wellicht hebben ons aangepast en er het beste van gemaakt.

Hoe houden we in deze tijd oog voor de toekomst? Wanneer iemand ons van onze taak afhaalt, een ander aanwijst of wanneer we juist extra verantwoordelijkheid krijgen in ons werk, ons gezin of in de omgeving waarin we leven. Gaan we mee met de verandering?

Paulus in zijn brief aan de christenen van Rome kan ons inspiratie geven. We horen vandaag een lofzang van Paulus op Gods wijsheid en kennis. Hij stelt ons een aantal levensvragen: ‘wat hebben we allemaal wel niet gekregen in ons leven? Mogen we daar dankbaar voor zijn?’. Paulus weet ook wel dat de christenen in Rome het moeilijk hebben. Hij is zelf ook als gevangene naar die stad gekomen. Toch blijft hij optimistisch en vertrouwen op God.

Hoe staat het met ons eigen leven? Heeft het afgelopen jaar ons verandering gebracht en hoe heb ik daarop gereageerd? Kunnen ondanks of juist dankzij alles dankbaar terugkijken op het verleden? Staan we open voor de toekomst. Stel je voor dat je zelf de sleutels van Jeruzalem of het koninkrijk der Hemelen kreeg! Wat zou je doen? Welke bijdrage kunnen we zelf nog leveren aan de toekomst?

Toekomst openen! Eigenlijk is het de enige optie. Hoop en vertrouwen putten uit de aanmoediging van Jezus: vooruit maar, je kunt het. Hier zijn de sleutels maak maar open. Alles komt goed.

 

BJ