Van ik tot wij

28 januari 2018

Jaar B, 4e zondag door het jaar, 28 januari 2018
Deuteronomium 18, 15-20 en Marcus 1, 21-28

Ik werd geraakt door een gedicht van Remco Campert in zijn nieuwe bundel “Open ogen”. Daarin is hij directer dan ooit. “De broze dichter heeft geen verweer meer tegen de wereld,” stelt recensente Janita Monna in Trouw (20 januari 2018), “De werkelijkheid komt rauw en ongefilterd binnen.” Ik las het gedicht “Zaventem” (blz. 5):

[Het gedicht kunt u lezen in de bundel “Open ogen”.]

Die laatste zin laat me niet los: ‘god ontferm u en schaf religie af’. Dat klinkt heel dubbel: Kan god – met of zonder hoofdletter – religie afschaffen. En is dat wel de oplossing? Zou het zonder religie niet nog meer een puinhoop zijn op onze wereld. Het wezen van religie is de vraag, de bede: God, ontferm U over ons. Een vraag die het antwoord meteen al bij ons legt. Wij worden opgeroepen ons te ontfermen over elkaar. “God doodt geen kinderen – dat doen mensen”, dichtte Herman van Veen ooit.

Jezus maakt korte metten met wie hem van zijn Blijde Boodschap van vrede voor iedereen af wil brengen. Hij spreekt met gezag, zo schrijft Marcus. Niet met macht, maar met gezag. En er wordt gehoor aan gegeven. “Zwijg stil,” zegt Hij tegen het doemdenken, tegen alle radicale geloofsuitingen, tegen uitsluiting, onderdrukking, misbruik, discriminatie, racisme en ga zo maar door: onreine geesten. “Zwijg stil en ga uit hem weg.” Jezus’ leer vraagt om menselijke mensen. Gelukkig zijn er die in onze kerken en geloofsgemeenschappen nog een heleboel.

Vorige week ging de jaarlijkse Actie Kerkbalans van start. Er werden drie prijswinnaars gepresenteerd van een fotowedstrijd. Die foto’s van Pam Buijsrogge, Iris van den Berg en Gerrit te Vaarwerk geven goed aan wat we belangrijk vinden aan geloof en kerk in onze lokale gemeenschappen. Leo Feijen schreef daarover in een column (kro.nl, 25 januari 2018):

“Kinderen zien de kerk vooral als een gebouw. Ze herinneren ons er aan dat je een buitenkant nodig hebt om in het binnenste van je hart God te zoeken.

Jongeren zien geloof als een avontuur en ontdekkingstocht met elkaar. Ze herinneren ons er aan dat je nooit in je eentje kunt geloven en altijd de ander nodig hebt.

Volwassenen kiezen voor vertrouwen en overgave. Een kind wordt op de prijswinnende foto gedragen door een volwassene, als teken van vertrouwen en overgave. Je kunt pas naar boven kijken, je durft pas naar het licht te zien als je zo veel vertrouwen hebt dat je je helemaal durft over te geven aan de zoektocht naar het licht. Anders gezegd: als je van opzij genoeg steun krijgt is het veel makkelijker om naar boven te kijken.”

Ik blader nog even in het mooie boekje van Remco Campert. Het gedicht “Waar?” (blz. 17) is denk ik een mooie afronding van deze overweging en vooral een uitnodiging om als menselijke mensen onze weg met Jezus te gaan:

[Het gedicht kunt u lezen in de bundel “Open ogen”.]

 

PJ